ผมไม่มีผม (ตอนที่ 1)

1.

...ในที่สุดผมก็ไม่มีผม กว่าจะได้มองอย่างเต็มตาในกระจกว่าผมที่ไม่มีผมหน้าตาเป็นอย่างไร ก็ล่วงเลยไปกว่าห้าชั่วโมง ประหลาดดี หัวที่เคยเห็นมาเป็นสิบ ๆ ปี ผมเพิ่งจะได้เห็นเนื้อในของมันก็คราวนี้


อันที่จริง ผมเคยบวชหน้าไฟมาแล้วตอนอายุสิบสอง แต่น่าแปลกที่แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย วันนี้ผมกลับมาบวชที่บ้านเกิด หลังจากไปอยู่กรุงเทพฯ มาสิบกว่าปี


ผมเอามือจับหัวเล่น ลูบไล้ไปมา ในขณะที่ใจก็นึกไปถึงเมื่อเช้า เช้าแห่งความฉุกละหุก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัวเตรียมใจ


ขนาดตื่นกันตั้งแต่ตีสี่ และวัดที่จะบวชก็อยู่แค่หลังบ้านแท้ ๆ

2.

ตีสี่กว่าๆ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จัดแจงไหว้พระที่บ้าน ออกไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายบริเวณวัด (ที่ผมเองก็จำไม่ได้ว่ามีอะไรบ้าง) จากนั้นทุกคนรวมทั้งผมต่างก็สาละวนอยู่กับการเตรียมกาแฟ โอวัลตินไว้ต้อนรับแขก